Beste mensen, stoppers, gestopten en ieder die dit leest...
1e verhaal:
Ik schrijf dit vanuit de kliniek. Vrijdag heb ik me laten opnemen omdat ik last had van beklemming in de borststreek. Net voor het weekend, dus moest ik hier blijven tot vandaag om onderzocht te kunnen worden. De arts vond het toch nodig om een hartcathederisatie te laten uitvoeren. Het klinkt akeliger dan het is: men brengt - enkel met een plaatselijke verdoving van de pols (in mijn geval) of de lies - een buisje in de slagader dat men tot net voor het hart inschuift. Daarin spuit men dan contrastvloeistof en, indien er vernauwingen gevonden worden, één of meerdere stents om de vernauwingen op te heffen. Wat bleek? Mijn coronaire aderen zijn perfect in orde! Wow, dat is fantastisch nieuws niet? Waarschijnlijk mag ik deze avond al naar huis!
2e verhaal:
Naast me op de kamer ligt een man van ongeveer 60 jaar. 5 jaar geleden heeft men één van zijn longen verwijderd en nu ligt hij hier met een brochitis zo goed als dood te gaan. De klank van wat overblijft van zijn longen is verschrikkelijk! Om zijn long te verwijderen heeft hij indertijd 4 maand in kunstmatige coma gelegen.
3e verhaal:
Toeval wil dat ik donderdag ll. in allerijl naar mijn geboortestad gereden ben om daar op bezoek te gaan bij mijn moeder. Zij was opgenomen in het ziekenhuis wegens ernstige ademhalingsmoeilijkheden. Toen ik toekwam op intensive care lag zij daar op sterven na dood. Ook mijn 2 zussen waren aanwezig. De verpleegster van dienst en de cardioloog vroegen ons of ons moeder katholiek was en zo ja, of zijn de aalmoezenier mochten bellen aangezien zij van mening waren dat ons ma aan haar laatste uren was begonnen. Die is effectief geweest en ons moeder heeft de laatste sacramenten ontvangen.
Mijn moeder lijdt al lang aan zware COPD en hoe zij daar lag zal ik nooit vergeten: de mond wijdopen gesperd om toch maar dat laatste beetje zuurtof naar binnen te zuigen. De dokter was van mening dat deze bovenmenselijke inspanning haar hart zou doen begeven. Miraculeus was dat ons moeder erdoor gesparteld is en dat zij nu weer stabiel is. We maken ons echter geen illusies, lang zal het toch niet meer duren. Onvoorstelbaar ook is dat zij nu voortdurend ligt te zeuren om een sigaret! Waanzin toch?
Ik ben nu zelf meer dan 3 maand gestopt met roken, binnenkort krijg ik mijn 100-dagen pas. De moeilijke momenten zijn nog lang niet voorbij maar de nicotineduivel moet toch voortdurend het onderspit delven tegen mijn motivatie. Mijn verhalen handelen allemaal over mensen die nog in leven zijn. Ik kan wellicht vanavond al mijn kleren aantrekken en als een gezond man naar buiten stappen, al moet ik de stress onder controle leren houden. Zoals zovelen ben ik niet bang van de dood maar wel van het sterven. Stikken is een vreselijke dood. Als iemand me een peuk aanbiedt, dan antwoord ik met volle overtuiging, zonder enige twijfel en met een fier gevoel: nee, bedankt, ik rook niet!
Dany
